एक प्रतिज्ञा र “६० वर्ष पछिको भावुक मिलन”

कथा सूरु हुन्छ, साउथ कोरियाको एउटा गाउँबाट । सन् १९५०, गाउँमा चारैतिर खुशीयालीको माहोल छ । गाउँलेहरु मध्येमा एक सानो परिवार छ, त्यो परिवारमा एउटा सानि बालिका छिन्, उनको नाम सियोल हो । सबै परिवारले साथमा एउटा राम्रो समय बिताइरहेको हुन्छ, तब अचानक…….. आकाशबाट अनगिनत बम झर्न सुरु गर्छन् । जसले गाउँले सबैको खुशीहरु निराशामा परिणत गराईदिन्छ । यस समयमा साउथ र नर्थ कोरियाबीच युद्ध चलिरहेको हुन्छ । दुई देशले एक अर्कालाई सिध्याउन लागिपरेका छन् ।

यसबाट बच्नको लागि सियोलकी आमा उनलाई एक कुनामा लुकाएर राख्छिन् । तिमि यहीँ बस, म एक्छिन्मा आउनेछु भन्दै सियोलकी आमा त्यहाँबाट जान्छिन् । ८ वर्षकी नाबालिग लाई थाहा हुँदैन् कि उनी आफ्नो आमालाई अन्तिम पटक देख्दैछिन् । केही समयपछि पुरै गाउँका मानिसहरुलाई नर्थ कोरियाका आर्मीहरुले मारिदिन्छन् । जो जति बचेका हुन्छ, तिनलाई कैदी बनाईन्छ । तर, उनीहरुले सियोललाई भने भेटाउँदैनन् । ती बालिका आफ्नी आमाको पर्खाईमा रोइरहेकी हुन्छिन् । उनलाई थाहा हुँदैन कि उनकी आमा फर्कदैनन् भन्ने ।

कहानीमा अब अर्को मुख्य पत्र तर्फ पनि जाउ । यस कहानिका अर्को मुख्य पात्र हुन् सुलेमान । उनी एक आर्मी हुन् र टर्कीमा बस्छन् । सुलेमान आफ्ना साथीहरुसँग साईकलमा कतै जाँदैछन् । तर, उनले बाटोमा नुडान नामकी एक यूवतिलाई देख्छन् । ती यूवतीले सुलमानलाई माया गर्छिन् र सुलेमान पनि उनलाई मन परााउछन् । सुलेमान गएपछि नुडानकी साथीले उनलाई भन्छिन, कोरियामा युद्ध चलिरहेको छ । मलाई लाग्छ, सुलेमान र उनका साथीहरुलाई यस युद्धमा पठाईन्छ । यो सुनेर नुडान निराश हुन्छिन् । उनी चाहादैनिन् कि, सुलेमान उनलाई छाडेर अन्त कतै जाओस् ।

तर नुडान जे नहोस् भन्ने चाहान्थीन अन्तमा त्यही हुन्छ । सुलमानलाई आर्मीका प्रमुखले बोलाउँछन् र उनलाई भन्छन्, ‘साउथ कोरियाको आर्मीले हामीलाई एउटा पत्र पठाएको छ । उनीहरुलाई हाम्रो सहयाोग चाहिएको छ र त्यहाँ हामीले आफ्ना सैनिकहरुलाई पठाउँदै छौं । त्यसमा तिमि पनि सामेल छौं ।

रातको समय सुलेमानले नुडानलाई बताउँछ । यो सुनेर उ कत्तिपनि खुशी हुँदिनन् । उ रिसाउँछिन् र भन्छिन्, तिमिलाई त्यहाँ जानुपर्ने आवश्यकता के छ ? अरु पनि छन्, जसलाई आर्मीले पठाउन सक्छ ।

नुडान सुलेमानलाई यूद्धमा जान नदिन कोसिस गर्छिन् । कतै सुलेमानलाई गुमाउन पर्ने हो कि भन्ने उनलाई डर हुन्छ । सुलेमानले उनलाई सम्झाउँछ, साउथ कोरियालाई हाम्रो मद्धतको आवश्यक छ । अनि देशलाई मेरो जरुरत छ । त्यसैले म जानुपर्छ ।
त्यसपछि उसले गुड बाई भनेर आफ्नो साथी आली र टिमको साथमा कोरियाको लागि निस्कन्छ । उसले यसबारे आफ्नो परिवारलाई एउटा पत्र लेखेर बताउँछ । यो कुरा सुनेर उसका बाबुआमालाई चिन्ता बढ्दै जान्छ । तर, सुलेमान प्रति गर्व पनि गर्छन् । सुलेमानले एउटा पत्र नुडानलाई पनि लेख्छ, त्यसमा आफ्ना मनका कुराहरु पनि लेखेको हुन्छ । पत्रमा नुडानलाई धेरै माया गर्ने र छिट्टै भेट्न आउने बताएको हुन्छ ।

एक दिन उसको कोठामा केही कमिलाहरु आउँछन् । उसले ती कमिलाहरुलाई मार्नुको सट्टा खाना खुवाउछ । यो द्रिश्यले सुलेमान युद्ध चाहादैन् र सधै शान्त र खुशीका साथ आफ्नो जीवन बिताउँन चाहान्छन् भन्ने दर्शाउछ । यो द्रिश्य देखेर उसका साथी र सिनियरहरु सोच्न बाध्य हुन्छन्, जो मान्छे एउटा कमिलालाई मार्न सक्दैन्, त्यो युद्धमा कसरी लड्छ? अन्ततः सुलेमान र उनको टिम साउथ कोरिया पुग्दछ । जहाँ उनलाई राम्रो तरिकाले स्वागत गरिन्छ । त्यहाँ उनीहरुलाई भनिएकोे हुन्छ, नर्थ कोरिया साउथ कोरियातर्फ पसिरहेको छ, हामीले साउथ कोरियालाई मद्धत गर्नुपर्छ। यसपछि सबै मान्छे अलगअलग टिम बनाउँछन् र सीमाना तर्फ अघि बढ्छन् । बाटोमा सबै निराश र घरबिहीन भएका मानिसहरु, चारैतिर लास र डराएका मानिसहरु भेटिन्छन् । उनीहरु एउटा ठाउँमा रोकिन्छन्, त्यहाँ उनीहरुको एउटा साथीले भन्छ, अमेरिकाले यो युद्ध छिटै सकिने बताएको छ र हामी पनि छिटै घर फर्किन्छौं ।

तर, सुलेमानको भाग्यमा अरु नै केहि लेखिएको हुन्छ । त्यहाँ अचानक नर्थ कोरियाका जहाजहरु हमला गर्न सुरु गर्छन् । त्यसमा केही मानिसहरुको मृत्यु हुन्छ । यो हमलाका कारणले एकआपसको सम्पर्क पनि तोडिन्छ, जसले गर्दा उनीहरु कसैसँग मद्धत पनि माग्न सक्दैनन् । यो देखेर उनीहरुलाई थाहा हुन्छ, यो युद्ध यति सजिलै सकिनेवाला छैन् ।

अर्कोतर्फ टर्कीमा युद्ध सकिएको खबर फैलाईन्छ । जसलाई देखेर नुडान एकदमै खुशी हुन्छिन् । तर, उनी अन्जान थिइन् कि सुलेमानको साथमा केके भइरहेको छ भनि । सुलेमानका साथ उनका दुई साथी सहरतर्फ जाने सोच्छन् ताँकी उनीहरु आफ्नो सिनियरबाट अर्डर लिन सकुन् । बीच बाटोमा पुग्दा दुष्मनले उनीहरुमाथि हमला सुरु गर्छन् । साथै, उनीहरुलाई आफ्नो ज्यान बचाएर पैदल यात्रा गर्नुपर्ने हुन्छ ।

तीनै जना जंगलको बाटो अगाडी बढ्छन् । त्यहाँ सुनसान जग्गा देखिन्छ, जहाँ मानिसहरुका लास तितर बितर अवस्थामा हुन्छ । तब उनीहरुले अचानक बालिकाको रुदै गरेको आवाज सुन्छन् । जब सुलेमान त्यो आवाजलाई खोज्न थाल्छन्, उनले एउटा बालिकालाई भेटाउँछ । ति बालिका अरु कोई नभई सियोल थिईन् । सियोल यतिदिन पछि पनि आफ्नो आमाको लासको छेउमा रुँदै बसेकी थिईन् । सुलेमानले बालिकातर्फ साथीको हात बढाउँछ र सियोल पनि केही नसोचिँ उसको नजिक जान्छिन् । त्यसपछि, उनीहरुले सियोललाई आफ्नो क्याम्पमा लिएर जान्छन् । त्यहाँ एउटा साथीले सोध्छ, यि बालिका नर्थ कोरियाकी हुन् कि साउथ कोरिया कि । सुलेमानले भन्छ, हामीले यसबारेमा सोच्नुहुँदैन् कि यी बालिका साउन कोरिया कि हुन् या नर्थ कोरियाकी हुन् । हामीले अहिले यि बालिकालाई मद्धत गर्नुपर्छ । यिनलाई ख्याल गर्नुपर्छ। त्यसपछि सुलेमानले ति बालिकाको नाम आयला राख्दिन्छ । जसको अर्थ हुन्छ, चन्द्रमाको टुक्रा ।

आर्मि जनरल अफिस, आर्मि जनरल आफ्नो अफिसरहरुसँग कुराकानी गरिरहेको देख्छौं । जहाँ उनी भन्दै हुन्छन्, यो लडाईमा नर्थ कोरियाको साथ चाईना दिएको छ । साथै, साउथ कोरियाको साथ टर्की र अमेरिका छ । आयला सुलेमानको साथ बस्न थाल्छिन् । उनी उसको साथ एक सेकेण्डको लागि पनि छाड्दैन् । र, एकदिन सबै मानिसहरु सीमाना तर्फ गइरहेका हुन्छन्, बीचबाटोमै उनीहरुको गाडी बिग्रिन्छ । सुलेमान र उसको साथी उहीँ रोकिन्छन् र अरु अगाडि निस्किन्छन् ।

तब, उनीहरुलाई एक्लै देखेर केही चाईनीज आर्मीहरु उनीहरुमाथि हमला गर्न सुरु गर्छन् । सुलेमानको साथमा आयला पनि थिईन् । उनको शरिर खतरामा देखेर सुलेमान आफ्नो जीवनमा पहिलो पटक कसैलाई मार्ने सोच्दछ । उसले आफ्नो दिमागको प्रयोग गरेर बीना बन्दुक चाइनिजको हत्या गर्छ । जब यो धमाकाको आवाज उसका साथीहरुले सुन्छन्, उनीहरु दौडदै उसको मद्धत गर्न आउँछन् । यता, सुलेमान र उसका साथी बहादुरीका साथ दुष्मनसँग लडिरहेका हुन्छन् । एउटा समय यस्तो आउँछ कि एउटा आर्मी सुलेमानलाई मार्ने वाला थियो तब उसका साथी आउन्छन् र सुलेमानलाई बचाउँछन् । यस घटनामा सुलेमान गम्भीर घाईते हुन्छन् । उनलाई तत्काल अस्पतालमा भर्ना गरिन्छ ।

अर्कोतर्फ पुरा दुनियामा जंग पुनः सुरु भएको खबर फैलिन्छ । जब यो कुरा नाडुनलाई थाहा हुन्छ, तब उनी रुन थाल्छिन् । अस्पतालमा सुलेमान रातभर बेहोस् हुन्छ, जब उसलाई होस् आउँछ, उसले आयला आफ्नोे साथमा बसिरहेको देख्छ । उसको साथी आलीले सुलेमानलाई आयला रातभर उसैको साथमा बसिरहेको बताउँछ । यो सुनेर सुलेमान एकदमै खुशी हुन्छ । तर, यो कुरा साउथ कोरियाको प्रमुखलाई थाहा हुन्छ कि, टर्कीको एक आर्मी हाम्रो देशको एउटा बालिकाको ख्याल गरिरहेको छ । अनि, उनले भने, टर्कीको आर्मी पहिले नै हजारौं माइल तय गरेर हाम्रो मद्धत गर्न आएका छन् । अब हामी उनी माथि अझै बढी बोझ दिन हुँदैन् । हामी हाम्रा बच्चाको ख्याल हामी आफै गर्नुपर्छ ।

यो कुरा सुलेमानलाई पनि बताईन्छ । तरपनि, उ आयलालाई आफ्नो साथमा नै राख्न चाहान्छ । त्यसपछि सिनियरले सुलेमानलाई भन्छ, केही दिनमा साउथ कोरिया तिमिलाई बहादुरीको मेडल दिनेवाला छ । र, त्यो दिन तिमि आयलालाई लिएर त्यहाँ जानुहुन्न ।
अन्ततः केही दिनपछि सबै आर्मीहरुलाई बहादुरीको मेडल दिईन्छ । जसमा सुलेमान पनि हुन्छन् । उसले आयलालाई साथिसँग छोडेर आएको हुन्छ तर केहीबेर पछि उसले कारमा लुकेर आयला त्यही आइपुगेको देख्छ । सबै जना सानी बच्चीको मासुमियत देखेर हास्न थाल्छन् । अनि त्यहाँ फैसला गरिन्छ, जब सम्म आयलाको कुनै पनि नातेदार या आफन्ती भेटिदैनन्, तब सम्म उ सुलेमानको साथ बस्न सक्छिन् ।

यो समाचार अखबारमा पनि छापिन्छ, यो खबर नुडानले देख्छिन् र सुलेमान ठिक छ भनेर खुशी हुन्छिन् । तर, उनी निरास पनि हुन्छ कि सुलेमानले ती बालिकालाई बचाउनको लागि जे पनि गर्न सक्छ, आफ्नोे शरिर पनि खतरामा पार्न सक्छ । यसैगरी केही दिन, केही महिना बित्छन् । आयला र सुलेमान दुबैजना सँगै बस्न थालेका थिए । ती दुई हरेक समय एकसाथ रहन्छन् । क्याम्पमा सबै जना आयलाका साथी बनिसकेका थिए । आयला पनि उनीहरुको साथमा धेरै नै खुशी थिईन् । आयला आइसकेपछि क्याम्पका सैनिकहरुले आफ्नो पीडा केही समयको लागि बिर्सिसकेका थिए । जो उनीहरुलाई युद्धमा मिलेको थियो । आयला पनि उनलाई पिता मान्न थालेकी थिईन् । एकदिन उनले एउटा पेन्टिङ बनाउँछिन्, जो सुलेमानको हुन्छ । यो देखेर सुलेमानले पनि बुझिसकेको हुन्छ कि आयला उसलाई कति माया गर्छिन् भन्ने ।

यसपछि हामीले देख्छौं, एक दिन टोकियोमा ठूलो मेला लागेको हुन्छ । सुलेमान र उसका साथीले उनीहरुले आयलालाई लिएर त्यहा जाने तय गर्छन्, ताकी आयलालाई राम्रो महशुस होस् । उनीहरु तीनै जना साइकलमा घुम्छन्, साथमा फोटो पनि खिच्छन् । जब आयला सुत्छिन्, सबैलाई चिन्ता हुन थाल्छ कि केही दिनपछि टर्की फर्कनुपर्छ, आयला बिना कसरी रहने । आयलाको के हुन्छ ? त्यसरी नै केही दिनहरु बित्न थाल्छन् ।

एकदिन सुलेमानको साथी उसको नजिक आउन्छ र भन्छ, नजिककैको गाउँमा केही मान्छे आयलाको नातेदार भनिरहेका छन् ।
त्यसपछि सुलेमानले भन्छ, यो कुरा अरु कसैलाई नभन्नुहोला । म आफै गएर उनीहरुलाई भेट्न चाहान्छु । रात परेपछि सुलेमान उनीहरुलाई भेट्न भनि निस्किन्छ । तर, यो दुष्मनको चाल रहेको हुन्छ । उनीलाई थाहा हुन्छ कि सुलेमान पक्कै पनि आउनेछ र उ आउने बित्तिकै उनीहरुले अपहरण गर्छन् । यस कुराको खबर आली समक्ष पनि पुग्छ । उ तत्काल साथीको बाईक लिएर त्यहाँ पुग्छ र सुलेमानलाई उनीहरुबाट छुटाएर क्याम्पमा ल्याउँछ ।

यहाँबाट सिन परिवर्तन हुन्छ, आलि मालिन मोन्ड्रोका ठूलो फ्यान हुन् । उ उसको कन्सर्टमा जान चाहान्छ, तर ड्युटीको कारणले जान पाउँदैन् । उसले चाहान्थ्यो कि, उसको ठाउँमा अरु कसैले ड्युटी गरोस्, तर, सुलेमान उसलाई सम्झाउँछ, आलिको लागि उसको अटो ग्राफ अवश्य पनि लिएर आउँछु, तथा उ ड्युटि मै होस् । अन्ततः त्यही नै हुनेछ । सुलेमान आयलालाई लिएर मालिनको कन्सर्टमा पुग्छ । र, आयलाको मद्धतबाट मालिनको अटोग्राफ ल्याउँछ । ताँकी आलीको सपना पुरा गर्न सकोस्। तर, हामी देख्छौं कि, आलीको ड्युटीको समयमा गोली लाग्छ र घटनास्थलमै मृत्यु हुन्छ । सुलेमानले आफ्नो बच्चा देखीको साथीलाई गुमाउँछ । उसको मृत्युपछि सुलेमान धेरै दुःखी हुन्छन् र रातभर रुन्छन् । त्यो देखेर आयला पनि रुन थाल्छिन् ।

टर्की आर्मीको साउथ कोरियामा एक वर्ष बित्छ । र, साउथ कोरियामा युद्ध अन्त्य हुने समयमा थियो । त्यसैले सुलेमान र उसका साथीहरुलाई घर पठाउने तयारी गरिन्छ । तर, सुलेमान यही बस्ने निर्णय गर्छ किनभने उ आयलालाई एक्लै छाडेर जान चाहादैन् । सबै जना आयलालाई बाई भनेर टर्की फर्कन्छन् । साथै, केही दिनपछि टर्कीबाट अर्को टिम साउथ कोरिया आउँछ । सुलेमान फर्केर नआउँदा उसका बाबु आमा र प्रेमिका नुडान धेरै नै चिन्तामा पर्छन् । तर, उनीहरु केही गर्न सक्दैनथे ।

एकदिन रेडियोमा एउटा गीत बजिरहेको हुन्छ । त्यो गीत नुडानको आग्रहमा बजाईएको हुन्छ । जब उक्त गीत सुलेमानले सुन्छ, तब उँ रुन थाल्छ । उसलाई थाहा हुन्छ कि यो गीत नुडानको आग्रहमा बजाईएको हो । तर, यही गीत सुलेमानकी बच्चाबेलाकी साथी निमितले पनि सुन्छिन्, उनी निराश हुन्छि किनकी उँ सुलेमानलाई सानैदेखि माया गर्थिन् । उनलाई थाहा भयो कि, सुलेमान अर्कैलाई माया गर्छ । गीत सुनिसकेपछि सुलेमानले आयलालाई भन्छ, म तिमि सँग वाचा गर्छु, जहिले म यहाँबाट जान्छु, तिमिलाई पनि सँगै लिएर जानेछु । केही दिन पछि सुलेमान आफ्नो सिनियरकोमा जान्छ र आयलालाई साथमा लैजान अनुमति माग्दछ । तर, उनको सिनियर धेरै नै रिसाउँछन् र भन्छन्, जबसम्म तिमि आर्मीमा छौं, आर्मीको निर्देशन मान्नुपर्छ । तिमि एक्लै नै घर फर्कनुपर्छ । र, आयलालाई यही छोड्नुपर्छ । त्यसपछि उनीहरुले सुलेमानलाई कोरियाका टिचरसँग भेटाउँछन्, जो आफूसँग आश्रममा राख्न चाहान्छिन् । उनले भन्छिन्, म सँग अरु पनि थुप्रै बच्चाहरु छन् । जो पढाई गर्छन् । आयलाको पनि ख्याल राख्छु ।

सुलेमानले भने, यो कुरा आयलालाई सम्झाउन समय लाग्छ । उसलाई केही समयको आवश्यकता छ । त्यसपछि आयलालाई म आफै आश्रममा लिएर आउँछु । केही दिनपछि टिचर, सुलेमान र आयला उक्त ठाउँमा जान्छन्, जहाँ एउटा स्कुल पनि हुन्छ । त्यहाँपुगेपछि सुलेमानले आयलालाई भन्छ, अब तिमि ठूलो हुँदै छौं । तिमि स्कुल जानु आवश्यक छ।

जब आयला कक्षाकोठामा एन्थम गीत गाउँन थाल्छिन् । सुलेमान र उसको साथि उसलाई देखेर रुन थाल्छन् । उनीहरु आयलालाई छाडेर फर्केर आउँन खोज्छन्, आयला सुलेमान बिना रहन सक्दैनथि, उँ दौडेर सुलेमानको नजिक पुग्छे, अनि रुन थाल्छे र अंगालो हाल्छे । अनि भन्छिन्, तपाई मलाई एक्लै छाडेर नजानुहोस् । उसको कुरा सुनेर सुलेमानको आखाँमा आशु आउन थाल्छन् । अनि उसले वाचा गर्छ, जसरी भएपनि आयलालाई आफुसँगै टर्की लिएर जान्छु ।

दुवै जना घर पुग्छन् । सुलेमान एउटा बाकस बनाईरहेको छ, त्यसमा उँ आयलालाई लुकाएर लैजान्छ । जब उ जहाजसम्म पुग्छ, एउटा आर्मीलाई उ माथि शंका हुन्छ । त्यसपछि उसको सच्चाई अगाडी आईपुग्छ । सबैले उसको बाकस खोल्छन्, उनीहरुले त्यसमा आयलालाई देख्छन् । त्यसपछि सुलेमानलाई मुख्य कार्यालयमा बोलाईन्छ । त्यहाँ उसको सिनीयर उसलाई कुनै सजाय त दिदैँन् । तर, उसलाई यहाँबाट जान भन्छ । सुलेमान अझै पनि आयलालाई साथमा लैजाने कुरामा अडिग थियो किनकी उसले आफ्नो साथि आलीलाई पहिले नै गुमाईसकेको थियो । अब आयलालाई पनि यहाँ छाडेर जान चाहादैनथ्यो । तर, उसको सुपेरियर उसलाई सम्झाँउछ, तत्काललाई यहाँबाट जाओस् र केही वर्षपछि आयलालाई लैजाओस् । यो कुरा सुलेमानलाई राम्रो लाग्छ, त्यसैले उ यहाँबाट जानको लागि तयार हुन्छ ।

आखिर त्यो दिन आईपुग्छ, आयला सुलेमानसँग छुट्टिनु थियो । उ जहाजमा उभिन्छ, त्यहाँ आयला पनि थिई । तर, आज त्यहाँबाट सुलेमान जाने वाला थियो । उसले आयलासँग भन्छ, एउटा बुबा आफ्नो छोरीको लागि जे पनि गर्न सक्छ र मेरो तिमिसँग यो बाचा छ कि म तिमिलाई लिन फेरी आउनेछु । त्यसपछि हामी सधै साथमा रहन्छौं । तर, आयला केही पनि बुझ्दैनथि किनकी उ सुलेमानको साथ रहन चाहान्थी । तर, सुलेमान आयलाको आखाँको नजिकबाट टाढा जाँदैछ । सुलेमान जहाजमा चढ्छ । आयला पहिलोपटक यति धेरै रोएको हुन्छ । देख्दादेख्दै सुलेमान टर्की पुग्छ । उहाँ पुगेपछि उसलाई दोस्रो ठूलो झट्का लाग्छ, उसले थाहा पाउँछ कि , नुडानले अरु कसैसँग इन्गेजमेन्ट गरिसकेकी छिन् । उ सिधै नुडानलाई भेट्न जान्छ । अनि सोध्छ, तिमिले यस्तो किन गर्यौ अनि नुडानले भन्छिन्, तिमिले मेरो कुरा कहिले मानेनौं, तिमि धेरै नै डिसलयल थियौं । त्यो बालिकाको लागि तिमिले मलाई एक्लै छाडिदियौं । त्यसैले मलाई इन्गेजमेन्ट गर्नुपर्यो । अब म तिमिसँग बस्न सक्दैन् ।

अब सुलेमानले पनि यहाँ नबस्ने निर्णय गर्छ । उ सबै छाडेर आफ्नो आमाबुबाकोमा जान्छ । जादाँजाँदै उसले बच्चाबेलाको साथि निमितसँग बिबाह गर्छ । उसले बाल्यकालदेखि नै सुलेमानलाई माया गर्थि । विवाहको धेरै दिन पुगिसक्छ तर, सुलेमान अझै पनि आयलाको बारेमा सोचिरहेको थियो । सुलेमानलाई निराश देखेर निमितले फैसल गर्छे कि सुलेमानको लागि आयलालाई खोज्ने । निमित आयलालाई खोज्नको लागि हरेक प्रयास गर्छे । यस्तो गर्दागर्दा उ एकदिन कोरियन दुतावासमा पुग्छे, जहाँ सुलेमानलाई बोलाईन्छ । अनि त्यहाँ भनिन्छ, आयला नामको बालिकालाई खोज्न धेरै नै मुस्किल छ । अहिलेसम्म उसको नाम परिवर्तन गरिसकेको होला । यो सुनेर सुलेमान झन बढी निराश र दुखी हुन्छ । उसलाई लाग्छ, अब आयलाले नाम जस्तै, मलाई पनि बिर्सिसकेकी होली ।

तर, निमित उसलाई भरोसा दिलाउँछे, हामीहरु आयलालाई पक्कै पनि खोज्नेछौं । तर,उनीहरुलाई थाहा हुँदैन् कि आयलालाई खोज्दाखोज्दै पुरा ४७ साल बितिसकेको हुन्छ । यसपछि हामीले ४७ वर्षपछिको समय देखाउँछौं, सुलेमान र निमित वृद्ध भईसकेका हुन्छन् । उनीहरु बसोबास गर्दै आएको स्थानभुलमा एउटा ठूलो भुकम्प आउछ । सबै जना आफ्नो घरबाट बाहिर आईसकेका हुन्छन्, तर सुलेमान पुनः घरभित्र जान्छ र उ सँग आयलासँग जोडिएका जतिसुकै कुराहरु थिए, त्यसलाई सम्हालेर राख्छ । यो दृश्यले जनााउछ कि, यतिका वर्षपछि पनि सुलेमानले आयलालाई बिर्सिन सकेको छैन् । उ अहिले पनि उसलाई खोजिरहेको हुन्छ ।

अब सिन सिफ्ट हुन्छ, हामी २००२ साल देख्छौं, फिफा वल्र्डकपको खेल चलिरहेको हुन्छ, जहाँ साउथ कोरिया र जापानको टोली खेलिरहेको छ । त्यो म्याचमा पनि सुलेमान आयलालाई खोज्ने कोशिस गरिरहेको हुन्छ कि सायद उसलाई आयला भेटिओस् । तर, यी सब कुराले उसकी आफ्नै छोरी धेरै नै दिक्क भईसकेकी हुन्छे । उसले चाहान्थी कि उसको बाबुले आयलालाई खोज्न बन्द गरोस् र आफ्नो परिवारको बारेमा सोचोस् । तर, ४८ वर्षपछि सुलेमानको आखाँमा आयलाको माशुम अनुहार आउँछ ।

केहि समय पछि…, निमितलाई एउटा फोन आउँछ, उक्त फोन रिपोर्टरको थियो । उसले भन्छे कि सुलेमानको कहानीमा एउटा फिल्म बनाउन चाहान्छु । साथै, आयलालाई खोज्न पनि मद्त गर्छु । यो सुनेर सुलेमान र निमित दुबै जना धेरै नै खुशी हुन्छन् । त्यसपछि सुलेमान उसलाई भेट्न जान्छ र सबै कहानी बताउँछ । त्यसपछि, रिपोर्टर आयलालाई खोज्न हिड्छे, केही हप्तापछि उसले आयलासँग पढ्ने केहि साथीहरु भेट्छे, उनीहरुले भन्छन कि आयला सधै एन्थम गाउँथिन् । यो कुरा सुनेर सुलेमानको आँखामा आशुँ आउँछ । केही छिन पछि रिपोर्टरलाई एउटा फोन आउँछ । उसलाई बताईन्छ कि एउटा यूवती आफूलाई आयला बताउदै छ । यो सुनेर तत्काल उ उक्त यूवतिलाई भेट्न जान्छे । तर, यो कुरा सुलेमानलाई थाहा दिँदैन् । जब उक्त यूवतीलाई लेखकले सुलेमान र आयलाको बच्चाबेलाको फोटो देखाउँछे, तब फोटोलाई देखेर युवति रुन थाल्छे । उनी अरु कोई नभएर उही आयला हुन्छीन्, जसलाई खोज्नको लागि सुलेमानले पुरै जीवन लगाएको थियो । आयला भन्छे, उनी आफ्नो बुबासँग छिटो भन्दा छिटो भेट्न चाहान्छ ।

सन् २०१० को समय पुरा ६० वर्षपछि सुलेमान पुन साउथ कोरिया आउँछ । अनि भन्छ, कोरिया धेरै नै परिवर्तन भएको छ । थाहा छैन्, कसरी मेरी छोरी यहाँ बाँचेकी होली ।
आयलालाई भेट्न उ एउटा पार्कमा बसिरहेको हुन्छ । जब उसले आयलालाई देख्छ, पहिलो नजरमै उसलाई चिन्छ र अंगालो हाल्छ । त्यसपछि उनीहरु एकअर्कालाई हेर्दै मज्जाले रुन थाल्छन् । यो दृश्यले हामीले सुलेमानले ६० वर्ष अगाडी गरेको बाचा देख्छौ, एउटा बुबा आफ्नो छोरीको लागि जे पनि गर्नसक्छ । उसले आयलासँग भनेको थियो, म लिन पक्कै आउँछु । आज उ आयलालाई लिन आयो । जेहोस् बाचा निभाउनको लागि सुलेमानलाई ६० वर्ष लाग्यो, तर उसले आफ्नो कसम तोडेन ।

रियल फुटेज

यो कथा पढेपश्चात तपाईलाई एउटा भनाई पक्कै पनि याद आएको होला, कुनै पनि चिजलाई मनले चाह्यो भने पुरा दुनियाँ उसलाई भेटाउन लागि पर्छ ।❤️