विहे गर्न सक्दिन, Sorry!

राजन (नाम परिवर्तित) सँग मेरो भेट एसईई सकिएपछि भएको हो । मेरो सपना थियो संचारकर्मी बन्ने अनि राजनको व्यवसायी । हामि दुबै पढाईमा अब्बल थियौँ । परिवारले मेरो निर्णय स्विकारेन । गाउँमा अङ्ग्रेजी विषयका शिक्षकको खडेरी थियो । राम्रो स्कोप छ भन्दै गाउँकै विद्यालयमा अङ्ग्रेजी विषय लिएर पढ्न परिवारको दबाव आयो । इच्छा नहुँदा नहुँदै मैले अङ्ग्रेजी लिए राजनले कमर्स । म कक्षा ११ मा पढ्दा पढ्दै सपना पुरा गर्न रेडियोमा होमिए । परिवारसँग सम्बन्ध खराब नै भयो । जसो तसो सम्झाए । अहिले सब ठिक ठाक छ । तर, यहाँ म मेरो होइन राजनको कुरा लेख्दै छुँ ।

म संचारकर्ममा बामे सर्दै गर्दा संघर्षमा बाल्यकाल बिताएको राजन मलाई समेत सुईको नदिई घर व्यवस्था मिलाउन मुग्लान पस्यो । वाध्यता र बिग्रदो घरायसी परिस्थितिले सानै उमेरमा उसलाई पाको बनाइसकेको थियो । तीन वर्ष मुग्लानमा पसिना बगायो । हामी नियमित सम्पर्कमै थियौं ।
 
उ एक्कासी बिरामी पर्यो ।  हेरचाह र रेखदेख गर्ने कोही भएनन् । उसलाई सात समुद्रपारी आएकोमा ग्लानी भयो । जतासुकै अँध्यारो देख्यो  यो मरूभूमिमा कोही नभएजस्तो अनुभव गर्यो र एउटा कठोर निर्णय लियो, नेपाल फर्किने ।

ऊ नेपाल फर्केको पनि आज तीन वर्ष पुगिसकेछ । विदेशबाट फर्केपछिको पहिलो भेट हो यो उसँगको । आजको दिन हामीसँगै बिताउँदै छौं ।

बानेश्वर छेउको एक क्याफेमा कफीको चुस्कीसँगै हामी गफिएका छौं । उसले आफ्नो विगत सुनाउँदै छ म कफीको गुलियोमा उसको तीतो विगत सुन्दैछु ।

‘नेपाल फर्केपछि के गर्ने झन् अन्योलको वातावरण बन्यो यार नरेश’, उसले आफ्नो कहानी सुनाउन सुरू गर्याे ।
घरको ऋण तिरिसकेको हुनाले अलि सहज भने भएको थियो । त्यस कारणले पनि होला नेपाल फर्केको केही महिनामा मैले फेरि पढ्ने चाहनालाई अगाडि बढाउने अठोट गरेँ ।

बिहानी सत्रमा पढाइ र दिउँसोमा सामान्य खर्च टार्न जागिर फेरि नेपालमा दैनिकी सुरू भयो ।
बुढी भएकी आमालाई औषधी र सहरमा बसेर पढ्न जेनतेन पुगेको नै थियो तर अचानक हृदयघातको कारण आमा समेत गुमाउनु पर्यो ।

खै भगवान पनि छन् भनौं या छैनन् । जसलाई दुःखको पहाड छ, उसैलाई फेरि दुःख दिने यो भगवानको नियति पनि अनौठो छ । ’मसँग आफ्नो भाग्यलाई स्वीकार्नुबाहेक अरू केही विकल्प बाँकी रहेन यार नरेश’,  उसले आँसु खसाल्न  सुरू गरिसकेको थियो ।

‘आफ्नो आफन्त कोही नहुनु र आफूमाथि परेका बज्रपातले म कयौं रात एकान्तमा रोएँ । आफ्नो रोदन सुनिदिने कोही मान्छे भेटिनँ । मान्छे यतिसम्म स्वार्थी हुँदा रहेछन् नजिकबाट नियाल्ने अवसर पाएँ ।’ 

ऊ मलिन मुद्रामा दुखेसो गर्दै गयो म सुन्दै गएँ ।  

‘म पूरै एक्लो भएँ । घर परिवारको सदस्यमा म मात्र बाँकी रहेँ । छरछिमेक बलेको आगो ताप्ने रहेछन् । म त सेलाइसकेको खरानीजस्तो भएको थिए, तर समय आएपछि सबै ठीक हुन्छ भन्ने कुरामा म विश्वस्त थिएँ । जिन्दगी त हजारौं माइलको यात्रा हो जिन्दगीको एउटा पाटोमा दुई चार माइल अगाडि वा पछाडि हुँदैमा आत्तिनु र मात्तिनु हुँदैन भन्ने कुरा मलाई राम्रोसँग थाहा थियो । सबै कुरा मनमै राखी सुरू भयो उही पुरानौ दैनिकी….। 

बिहान कलेज अनि दिउँसो जागिर । पढाईमा म औषतभन्दा केही राम्रो थिएँ । न घर छ, न परिवार छ, न सहयोगी आफन्त छन् । मनमा पिरको चाङ छ तर मलाई बाहिरबाट चिन्नेहरूले सामान्य जस्तै ठान्थे । मनमा दुःख र मुखमा सुखै सुख थियो ।’ 

म सुनिरहेको थिएँ ।  ऊ भन्दै गयो ’मेरा यस्तै बानी र बाहिरी आवरण हेरेर होला मसँग एक जना  केटी साथी नजिकिएकी थिई । पातली, अग्ली, गहुँ गोरी, मिलेका दाँत कस्ती राम्री । जिन्दगीमा राम्रा चिजहरू जिन्दगी मिलाउन हैन भुलाउन आउँछन् मलाई राम्रोसँग थाहा थियो तर खै किन म उसँग  नजिकिन थालेको  थिएँ ।’ 

‘हामी फोन म्यासेजमा बोल्न थालेका थियौं । कलेज जाँदासँगै फर्कदा सँगै । कति मीठा कुरा! उसको बालापनको राग अझै सकिएको थिएन । ऊ केटाकेटीजस्ती! तर कति मीठो माया गर्न जानेकी के । म जिन्दगीका कुरा गर्दा ऊ सुन्छे । अनि उसले आफ्ना कुरा सुनाउन तम्सिन्छे । साँच्चै भगवानले मेरो दुःखमा मलम लगाउन पठाएकी मान्छे । म कल्पना गर्थें भगवानले मेरा परीक्षा लिए होलान्, अनि  म पास भएँ होला अनि उपहार स्वरूप उसलाई मसँग भेट गराए होलान् ।

आजकल दिन छोटा, रात छोटा, बाटाहरू  पनि छोटा ।  लामो के नै छ र? हामी हिँड्दा हिँड्दै कहिले साँगा, कहिले नगरकोट त कहिले थानकोट नै पनि पुग्थ्यौं ।

बिस्तारै किस्ता किस्तामा मैले जिन्दगीका किस्साहरू सुनाउन थालें । उसलाई सुरूमै अप्ठ्यारो नहोस् भनेर साना मसिना कुरा सुनाएँ । ऊ अझै  नजिक भई अझै माया गर्न थालेकी थिई । वाह जिन्दगी! मैले सबै कुरा बिर्सेर उसलाई जिन्दगीमा सजाइसकेको थिएँ ।

मात्र ऊ छे मेरो जिन्दगीमा अरू कोही छैन जस्तो लाग्न थालिसकेको थियो । तर मेरा पूरै कथाहरू सुनेपछि, उसले के सोची खै ऊ केही टाढा हुन खोजे जस्तो गरी । मैले निकै सम्झाउन खोजें तर सम्झाउन सकिनँ ।

केही समयपछि कलेजको भेटमा उसले भनी ’अरू सबै कुरामा म हजुरलाई सहयोग गर्न तयार छु तर विवाह गर्न सक्दिनँ । Sorry!’
यति भनेपछि ऊ पछाडि फर्केर गई । भगवानसँग मागेका केही कुरा पूरा नभएपछि मैले उसलाई भगवानसँग मागेको थिइनँ तर यो पनि पूरा भएन ।

डाँडाको मेलपोखरीको चौतारामा गएर टोलाएँ अनि मज्जाले रोएँ । सबै कुरा गुमाउँदै गएको मान्छेले फेरि एउटा कुरा बढी गुमाएँ ।

भावीले लेखेको लेखा नभोगी कहाँ सुख रैछ र! घन्टौं सोचेपछि एउटा निचोड निकालें मैले सहन सक्नु पर्छ । सहन सक्नेहरूले नै संसार जितेका छन् ।

त्यही दिन बेलुका  जब  घरमा गएर उसको टिकटक एकाउन्ट खोलें उसले रमाउँदै टिकटक बनाएकी रहिछ । 
ती टिकटक मैले पनि हेरेँ र रमाएँ । उसलाई म गुमाउनुको कुनै पीडा नभएको र खुसी भएको प्रष्ट देख्न सकिन्थ्यो ।

अनि मैले सोचें उसको खुसीको लागि जे गर्न पनि तयार छु भनेको हैन? मैले आफ्नै मनलाई प्रश्न सोधें । अनि ऊ खुसी छँदा किन डाहा गर्छस् तँ? ऊ जहाँ भए पनि, उसको खुसीमा तँ पनि खुसी भएस्! मैले आफ्नै मनलाई सम्झाएँ । त्यो रात छटपटीमै बित्यो । निदाउनै सकिनँ । भने जस्तो कहाँ  पो  हुन्छ र? 

केही दिन पिडाको भारीले पूरै थिच्यो । केही समयपछि निकै कोसिस गरेर एकोहोरो पागल प्रेमबाट केही छुटकारा लिएँ । उसले केही समयमा बिहे गरी, म भने फेरि केही गर्छु भनेर पढ्न कस्सिएँ । मैले धेरैलाई देखाउन पर्छ । म केही गर्नै पर्छ  भनेर कम्मर कसें । 

अहिले एउटा प्राइभेट बैङ्कमा म्यानेजर भएको छु हेरौ यार जिन्दगीले अझै कति पीडा दिने रहेछ’ 

ऊ फेरि रोयो ऊ रोएको देख्दा म पनि भावुक भएँ । उसँगै म पनि रोएँ, हामीसँगै रुन थाल्यौं । घन्टौं रोएपछि उठेर हिँड्दा त रात परिसकेछ । अनि हामि फेरी भेट्ने वाचा गर्दै छुट्टियौँ ।❤️

✍️नरेश कुमार जोशी